Na het slechte nieuws in Gent dat mijn contract afgelopen was en niet verlengd zou worden tijdens mijn blessure, was het een heel moeilijke periode om het vertrouwen hoog te houden. Een enorme tegenslag waar ik het toch wel lang moeilijk mee had. Maar goed, het nieuwe seizoen kwam eraan en het was nodig om kalm te blijven en hard te beginnen werken. Aangezien ik nog steeds deel mocht uitmaken van de club, ben ik het seizoen daar ook gestart met mijn revalidatie, die nog bezig was na de operatie aan mijn voet die ik twee maanden eerder had ondergaan. Tijdens de start van dit seizoen zijn we samen met mijn makelaar op zoek gegaan naar een nieuwe club. Mijn vader, die ook actief mee zocht, stuurde mijn verhaal door naar Koen Boghe, toenmalig scout bij mijn ex-ploeg Oud-Heverlee Leuven. Koen heeft dan een gesprek opgezet tussen mijn vader, mijzelf, de toenmalige T1 van OHL U23 Eddy Vanhemel en T2 Sascha Kotysch. Dat gesprek verliep vlot. Even later hebben we nog een tweede gesprek gehad met deze groep en zijn daar tot een akkoord gekomen: komend seizoen zou ik met een jeugdcontract, en dus zonder vast inkomen, terugkeren naar OHL om bij de U23-kern aan te treden in Eerste Nationale.
Mijn terugkeer verliep ook zeer vlot. Ik was dan wel geblesseerd, maar werd meteen goed opgevangen door de kinesisten én geïntegreerd in de groep bij meetings en dergelijke. Het was leuk voor mij om terug te zijn op een plek die ooit een thuis voor mij was. Heel veel was nog hetzelfde, maar er waren op zes jaar tijd natuurlijk ook heel wat dingen veranderd, zeker wetende dat King Power in die periode had overgenomen. Ik had een lichte achterstand doordat ik door mijn blessure pas twee weken later kon aansluiten en starten met mijn seizoen op het veld. Die draad werd snel opgepikt en zo werd ik geselecteerd om de opwarming mee te doen met de doelmannen in de tweede oefenwedstrijd. Een week later mocht ik dan ook direct mijn eerste minuten maken in een oefenwedstrijd tegen Betekom.
Natuurlijk draait het seizoen niet om oefenwedstrijden, het gaat over het echte werk. De competitie stond voor de deur. Vanuit de staf werd beslist dat ik de eerste keeper bij de U23 zou zijn dat jaar, wat mij een geweldige boost gaf na de pech van het jaar voordien. Maar de regel van afzakkende eersteploegseplers geldt in elke club. De eerste competitiewedstrijd tegen Hoogstraten stond voor de deur en natuurlijk stond de toenmalige derde doelman van de eerste ploeg, Oregan Ravet, de dag voordien op training. Net zoals in Gent moest hij speelminuten opdoen bij de U23. Ik moet toegeven dat Oregan een geweldige indruk naliet in de eerste wedstrijden van het seizoen. Hij was ook twee jaar ouder en had al heel wat jaren achter de rug bij de eerste ploeg. Voor mij was het wachten op de eerste minuten, voorlopig vanaf de bank.
Toen Oregan in de aanloop naar de wedstrijd op Thes Sport een blessure opliep op training, was het mijn moment. Mijn eerste minuten als basisspeler voor de U23 van OHL in Eerste Nationale, een mooi moment voor mij persoonlijk. Jammer genoeg verloren we die wedstrijd met 3-1 tegen een sterk Thes, maar kon ik persoonlijk terugkijken op een geslaagde wedstrijd. Oregan was enkele weken out en zo kreeg ik de kans om mij in die periode te tonen. Dat gebeurde ook: in de zes volgende wedstrijden pakten we met onze jonge belofteploeg 16/18, een geweldige reeks die ons als groep een enorme boost gaf. In die periode werd ik ook regelmatig ingeschakeld bij de eerste ploeg en kon ik kennismaken met hoe de eerste ploeg onder Marc Brys tewerk ging. Na de 16/18 met de U23 was het even slikken toen Oregan fit was en meteen zijn plaats weer mocht innemen onder de lat. Ik vond het natuurlijk niet eerlijk dat er op dat moment niet echt naar mijn prestaties werd gekeken. Maar verder in het seizoen werd er wel veel vaker teruggevallen op mij om de netten schoon te houden.
Op momenten dat de eerste ploeg en de U23 op dezelfde dag hun wedstrijden moesten afwerken, mocht Oregan mee met de eerste ploeg en werkte ik de wedstrijden met de U23 af. Deze afwisseling werd aangehouden tot het einde van het seizoen en zo heb ik dat seizoen toch zo’n twintig wedstrijden kunnen afwerken met de U23, meer dan ik vooraf had gedacht, met een goede teamprestatie waarin we met 50 punten op 38 wedstrijden in de buik van het klassement eindigden.
Op het einde van dit seizoen kreeg ik het vertrouwen van de club om mijn eerste semiprofcontract voor OHL te tekenen. Ondanks de moeilijke situatie met de derde keeper die regelmatig afzakte, was ik zeker vereerd om bij de club waar ik een deel van mijn jeugd had doorgebracht een contract te ondertekenen. Ik heb dan ook een contract voor één jaar met een optie van nog een jaar ondertekend en mij voor minstens één jaar verbonden aan OHL.
De grote stap
Deze keer kon ik het seizoen aanvatten zonder blessures of aanpassingen, gewoon fit en vol goesting aan de voorbereiding beginnen. Dat deed ik dan ook. Na een goede voorbereiding mocht de competitiestart beginnen. Maar zoals elke keer kreeg ik weer te maken met de macht van bovenaf: Oregan stond daar weer op de eerste speeldag op La Louvière en ik moest weer wachten op mijn kans.
Deze keer was het wachten tot oktober voor mijn eerste minuten, op en tegen Hoogstraten. Die wedstrijd verloren we jammer genoeg met 0-1 en zo kon ik mijn stempel niet drukken op de ploeg. Daarna belandde ik weer enkele weken op de bank. De wedstrijden van de eerste ploeg en de U23 vielen maar niet samen en ik moest blijven wachten op die minuten waarvoor ik elke dag op het trainingsveld mijn best deed.
Ondertussen was er bovenaf wel het een en het ander veranderd. Na het ontslag van Marc Brys in oktober werd onze T1, Eddy Vanhemel, doorgeschoven om te depanneren tot er een nieuwe T1 werd gevonden. Eddy nam mij mee naar de A-kern en zorgde ervoor dat Bram Verbist met vier doelmannen begon te trainen in plaats van drie. Voor mij een zegen, aangezien ik vanaf dan volwaardig A-kernlid werd en dagelijks met een kwalitatieve groep ging trainen waar ik veel kon leren. Later, toen Oscar Garcia werd aangekondigd als T1 van OHL, werd mijn plaats als volwaardig A-kernlid behouden en kon ik het jaar uitdoen bij de eerste ploeg van OHL.
Het was al het eind november en mocht ik eindelijk nog eens een wedstrijd spelen, deze keer in en tegen Charleroi B. Die wedstrijd sloten we winnend af met 0-1, een geweldige overwinning na een tijdje zonder speelminuten, met ook nog eens een clean sheet. De trein kon voor mij vertrekken. Ik bleef nog twee wedstrijden staan, goed voor één overwinning en één verlies, maar moest dan weer plaats ruimen. Gelukkig niet voor heel lang, want drie wedstrijden later mocht ik weer aan de slag, in een 2-0 nederlaag op Hoogstraten. Twee weken later, op Namur, brak Oregan net voor de rust zijn pols en mocht ik opnieuw onder de lat gaan staan. Nadien speelde ik nog zeven van de dertien wedstrijden en heb ik kunnen helpen aan het behoud van onze belofteploeg in Eerste Nationale. Met 30 punten op 34 wedstrijden eindigden we op plaats 16 van de 18, net boven de degradatielijn, met een verlengd verblijf in Eerste Nationale als gevolg.
Het vertrouwen van de club werd na dit jaar ook bevestigd. Ze wilden niet alleen mijn optie lichten, maar meteen een verbeterd voorstel doen: deze keer een profcontract voor twee jaar. Er was zeker twijfel langs mijn kant, aangezien ik het gevoel had dat ik alleen werd ingezet op momenten dat Oregan niet beschikbaar was. Uiteindelijk heb ik toch de beslissing gemaakt om mee te werken met dat verhaal en mij opnieuw twee jaar vast te leggen bij OHL, deze keer als fulltimeprofessional en vast lid van de A-kern.
Plotse verschuivingen
Nu startte mijn voorbereiding bij de eerste ploeg, iets compleet anders natuurlijk. Hier startte ze vroeger en werd er heel veel aandacht en budget aan besteed. De eerste twee weken van het seizoen brachten we door op ons trainingscomplex in Oud-Heverlee, daarna gingen we een week op stage in Nederland. Voor het vertrek naar deze stage werden de tweede en derde doelman naar de B-kern verwezen en mochten zij niet mee op stage. De keepersgroep werd toen aangevuld met twee jonge talenten van onze U23. Plots was ik tweede doelman van de eerste ploeg, toch wel even schrikken. Ik ging in de hiërarchie van dag op dag van plaats vier naar plaats twee. Een mooie kans die zich voordeed in de voorbereiding. Na enkele gesprekken met de mensen bovenaf werd gezegd dat ze in de zomertransferperiode zeker nog een tweede doelman gingen halen. Er is dan ook een doelman op test gekomen, maar die hebben ze niet genomen. En zo kwam de competitiestart eraan.
De eerste competitiewedstrijd in en tegen Beerschot stond ineens voor de deur. Er was nog geen nieuwe doelman gehaald en ik mocht dus plaatsnemen op de bank. De wedstrijden vlogen maar voorbij en plots was het begin september, nog steeds geen doelman te bespeuren. De transferperiode was uiteindelijk afgelopen zonder het aantrekken van een nieuwe doelman, wat voor mij een geweldige kans was om mij als tweede doelman te bewijzen bij de eerste ploeg. Ik mocht dus minstens nog tot begin januari tweede keeper blijven. De keerzijde van de medaille was dat ik geen minuten mocht maken bij de U23. Coach Oscar Garcia en Bram Verbist wilden het risico niet lopen om mij daar te laten spelen en een blessure op te lopen. Zo werd het moeilijk om matchritme op te doen, ook geen ideale situatie, maar je kan niet alles hebben. Gelukkig kon ik hier en daar wat oefenwedstrijden spelen om toch wat minuten te hebben.
Goed deed de ploeg het allerminst. We vertoefden in de degradatiezone en werden gezien als kandidaat om play-downs te spelen. Daar wou het bestuur iets aan doen en besloot Garcia in november te ontslaan. Op de dag van Garcia’s ontslag werd voormalig tweede doelman Maxence Prévot terug gehaald van de B-kern en werd ik weer derde doelman. Dat was natuurlijk geen leuk moment, maar ik wist wel dat het eraan zat te komen, dat er ooit een tweede doelman zou komen, maar niet wanneer en in welke situatie.
Dit betekende dat ik weer wedstrijden ging kunnen spelen bij de U23, wat ook als iets positiefs kon worden gezien. In januari, de eerste wedstrijd van de tweede helft van het seizoen, maakte ik mijn eerste minuten in een officiële wedstrijd van dat seizoen: een 1-1 gelijkspel thuis tegen Heist. Ik speelde 12 van de 14 wedstrijden in die tweede helft van het seizoen, met opnieuw het behoud als mooie beloning. Met 36 punten in 30 wedstrijden eindigden we op een knappe twaalfde plaats, waarbij we ook onze eerste ploeg weg hebben kunnen houden van de play-downs onder de toenmalige coach Chris Coleman.
Door het vermijden van die play-downs kon de club met iets meer vrijheid aan de slag. Zo werden we in de Europe play-offs gestoken, het vroegere play-off 2. Daarin maakte alleen de eerste in de stand nog kans op een Europees ticket. Na enkele wedstrijden was het voor ons al niet meer mogelijk om iets neer te zetten in deze Europe play-offs en werd er heel veel geroteerd met spelers. Ook ik kreeg toen mijn kans om enkele minuten met de eerste ploeg van OHL te spelen. Bij de laatste thuiswedstrijd tegen Westerlo werd ik in de 70e minuut ingebracht voor Tobe Leysen, als beloning voor mijn harde werk dat seizoen. Een kinderdroom die uitkwam: mijn debuut in de hoogste klasse van het Belgische voetbal, een moment waar ik jarenlang hard voor gewerkt heb en heel mijn leven naartoe geleefd heb. Een moment waar ik heel fier op ben en dat ik enorm koester. Jammer genoeg verloren we de wedstrijd met 0-2 en kon ik dit moment niet verzilveren met een overwinning, maar dat was achteraf bijzaak.
Een minder leuk moment op het einde van dat jaar was dat ik te horen kreeg dat de club niet meer in mij geloofde. Er werd gezegd dat ik mij op het plafond van mijn kunnen bevond en geen progressiemarge meer in mij had. Ik kwam dus niet meer voor in de toekomstplannen van de club en zou het seizoen nadien niet meer als wedstrijddoelman worden ingezet. Een zeer bittere pil die ik heb moeten slikken, zeker wetende dat ik nog één jaar contract had lopen. Ze lieten wel weten dat ik mijn contract mocht uitdoen bij de club, maar niet meer als wedstrijddoelman, en ze konden ook niet zeggen of dat bij de A-kern of de B-kern zou zijn. Als ik wou vertrekken, gingen ze daarin meewerken. Wat doe je dan op zo’n moment?
Wat wordt het?
Na het einde van het afgelopen seizoen zijn we beginnen nadenken over wat nu het beste voor mij zou zijn. We beslisten toen om toch op zoek te gaan naar een club en bij een goede oplossing een transfer te maken. Na gesprekken met enkele clubs en het ontvangen van concrete voorstellen koppelden we terug naar OHL om te zien of ze konden meewerken aan deze transfer. Daar werd ondertussen ronduit gezegd dat ik bij OHL moest blijven omdat ze mij wilden gebruiken als trainingskeeper bij de A-kern. Een transfer zat er dus niet meer in en het dreigde een verloren jaar te worden.
Ondertussen was de voorbereiding van het nieuwe seizoen gestart met onze nieuwe coach David Hubert. Ik zat dus in mijn rol als vierde doelman die als trainingskeeper mocht gelden. Dat werd ook nog maar eens bevestigd toen de ploeg na een week of twee op stage zou vertrekken naar zusterclub Leicester. Ik werd bij coach Hubert op het kantoor geroepen, waar hij mij liet weten dat ze maar met drie doelmannen op stage zouden vertrekken. Ik werd dus thuisgelaten. Tijdens deze voorbereiding kreeg ik ook nog enkele aanbiedingen om op uitleenbasis bij andere clubs speelminuten te gaan opdoen, maar die werden direct afgewezen.
Dan maar starten aan de competitie. Voor de eerste wedstrijden van de A-kern werd ik niet geselecteerd. Vanaf eind augustus, toen de competitie van start ging bij de U23, begon ik weer vaker geselecteerd te worden bij de eerste ploeg. Ik kreeg ook goede feedback van iedereen binnen de club: er werd gezegd dat iedereen zeer tevreden was over mijn manier van werken, mijn mentaliteit en mijn inzet, ondanks de moeilijke situatie waarin ik was gezet. Voor mij was dit geen reden om op te geven. Ik had er een doel van gemaakt om hen het tegendeel te bewijzen en te laten zien dat ik wel nog kon groeien en dat ik op zijn minst die plaats als derde doelman waard was. Met die instelling ben ik vanaf dag één van het nieuwe seizoen van start gegaan.
Op speelminuten hoefde ik dit jaar niet te rekenen, dacht ik. Als trainingskeeper wordt er niet vaak naar je omgekeken als het aankomt op speelminuten maken. Je wordt alleen ingeschakeld om de gaten op te vullen en er wordt verwacht dat je op alle trainingen aanwezig bent en bijvoorbeeld individuele afwerkoefeningen met spitsen gaat doen. Door mijn goede instelling kreeg ik toch de kans om hier en daar wat minuten te maken in oefenwedstrijden en zelfs in officiële wedstrijden in Eerste Nationale met de U23. Al in september mocht ik mijn eerste wedstrijd van dat seizoen afwerken, in en tegen Belisia Bilzen. We verloren met 2-1, maar ik kon persoonlijk terugkijken op een zeker oké wedstrijd, iets om op verder te bouwen. Hier en daar kon ik nog genieten van wat minuten in oefenwedstrijden om dat matchgevoel levend te houden. Want een maandje later mocht ik opnieuw aantreden, in en tegen Houtvenne, waar we met 0-2 gingen winnen, opnieuw een geweldig gevoel, met ook nog eens een clean sheet op zak. In het verdere verloop van dit seizoen speelde ik uiteindelijk nog zes wedstrijden met de U23 en nog enkele oefenwedstrijden, waaronder de laatste vier wedstrijden waarin ik werd ingeschakeld om de dreigend degraderende U23-ploeg te redden. Met 6/12 en twee clean sheets in die laatste twee wedstrijden wisten we het behoud te bevestigen. Ik kon uiteindelijk terugkijken op een seizoen waarin ik veel meer had afgedwongen dan wat mij vooraf werd verteld, misschien niet mijn beste seizoen, maar wel een seizoen waarin de bevestiging van hard werken en een goede instelling een les kan zijn om er altijd voor de volle 100% voor te gaan en nooit op te geven, ongeacht de situatie. Een seizoen met veel voldoening in de kleine dingen en het genot van effectief op het veld te kunnen staan.
Ik zat natuurlijk in mijn laatste contractjaar en bevond mij in een moeilijke situatie met de club. Na een jaar zoals dit, waarin ik mij toch had kunnen bewijzen, kreeg ik dan ook een leuke erkenning. In februari werd mijn makelaar op het bureau geroepen bij sportief directeur Gyorgy Csepregi, met een nieuw contractvoorstel. Een contract van één jaar met een optie van nog een jaar zou opnieuw voor mij klaarliggen. Natuurlijk leek het mij geen ideale situatie om nog eens aan zo’n jaar te beginnen waarin ik mezelf opnieuw zou moeten bewijzen. Langs de andere kant zit ik nog altijd met mijn studies, waarvan ik nog één jaar zou moeten afwerken en waarvoor ik stage zou kunnen doen bij de club na mijn trainingen, wat het een stuk makkelijker maakt. Na enkele gesprekken zijn we tot de conclusie gekomen dat ik opnieuw derde doelman zou worden, en leek het mij een goed idee om te verlengen. Ondertussen staat mijn handtekening onder het contractvoorstel. Komend seizoen mag ik mezelf dus opnieuw voor minstens een jaar doelman bij OHL noemen.
