OHL Jeugd
Bevestigingsjaar
Na mijn eerste jaar bij de U10 had ik mijn draai volledig gevonden op het oefencentrum van OHL in Kessel-Lo. Dit jaar mocht ik uitkomen voor de U11 van OHL bij coaches David Verbeek en Dimitri Delorge. Twee goede en complementaire coaches die perfect wisten hoe ze moesten omgaan met een groep jonge spelertjes en hen beter konden maken. Met ongeveer hetzelfde team als bij de U10 was er dus een goede basis om van dit jaar een goed jaar te maken, en dat werd het ook. We versloegen dat jaar elke topclub en speelden heel goed voetbal. Dit is het jaar waar ik tot nog toe het meeste plezier uit mijn voetbal heb gehaald en waar ik heel veel stappen heb kunnen zetten, zeker omdat ik het ritme van het professionele gebeuren bij OHL te pakken had en mij zo volledig kon smijten op mijn prestaties.
Een van de hoogtepunten dat jaar was de thuiswedstrijd tegen Club Brugge. Voor aanvang van het seizoen sloot Johan Bakayoko een weddenschap met onze coach Dimitri Delorge: bij 15/15 in onze eerste vijf wedstrijden wou Johan op het einde van het seizoen een barbecue van onze coach. Dimitri stemde in zonder al te grote verwachtingen, aangezien we in onze eerste vijf wedstrijden onder meer RSC Anderlecht, Standard de Liège en Club Brugge troffen. Zowel Anderlecht als Standard moesten geloven aan de sterke kwaliteit die wij op de mat brachten. Na een 12/12 was het de beurt aan Club Brugge. Wetende wat er op het spel stond, gingen we er volledig voor. Een echte thriller die eigenhandig door Johan werd gewonnen: 9-8, waarbij Johan maar liefst zes keer tot scoren kwam. Geen wonder dat hij het jaar nadien de overstap maakte naar datzelfde Club Brugge. Een geweldige wedstrijd die ons uiteindelijk een heerlijke barbecue opleverde op het einde van het seizoen. Bedankt, Johan!
Nog een prachtig moment dat seizoen was het allerlaatste toernooi dat we speelden met deze U11-ploeg in Tubize: de Imexso Cup. Met als peter de broertjes Hazard konden we ons tot in de finale vestigen. Daar stond QPR op ons te wachten, die de reis naar het mooie België had gemaakt om dit toernooi bij te wonen. Zelfs voor het grote QPR was dit OHL te groot. Jules Van Bost verloste ons met nog tien minuten op de klok met een hakje richting doel: keeper verrast en 1-0. We trokken uiteindelijk de wedstrijd over de streep en konden ons prachtige seizoen afsluiten met een mooie kers op de taart.
Mijn tweede thuis
Na dit geweldige jaar mocht ik opnieuw nog een jaartje langer genieten van mijn opleiding bij OHL. Ik was ondertussen doorgegroeid tot de U12, een jaar waarin de heren Céderique Tulleners en Roel Noukens deze ploeg onder hun hoede namen. Weer een heel leerrijk jaar. Opnieuw een jaar waarin heel veel gewonnen werd, maar niet meer tegen de grootmachten in het Belgische voetbal. Onze eerste ploeg had het jaar voordien een iets minder succesvol jaar gekend en degradeerde naar de tweede klasse, wat voor ons in de opleiding ook een verschil maakte. Van topwedstrijden tegen Genk, Anderlecht en Brugge gingen we naar topwedstrijden tegen Zaventem, Aalst en Patro Eisden. Uiteindelijk bleef het belangrijkste dat we bijleerden en stappen bleven zetten richting de eerste ploeg. Met deze twee trainers lukte dat, en hebben we ondanks de respectievelijk mindere tegenstand nog steeds een heel leerrijk en goed seizoen kunnen draaien.
Ik voelde me steeds meer thuis bij OHL en aangezien mijn papa ondertussen ook keepertrainer was geworden, liep ik daar vaak rond op momenten dat ik er niet werd verwacht. Ik leerde de club door en door kennen en ging kijken naar andere leeftijdsgroepen die later op de dag hun wedstrijden afwerkten. De liefde voor de club werd alleen maar groter toen ik de mogelijkheid kreeg om ballenjongen te worden bij de eerste ploeg. Dit was voor mij een kans om heel dicht bij mijn idolen te komen en te proeven hoe het is om op het veld aan Den Dreef te staan.
Een heel leuk aandenken aan dat seizoen was ook dat ik een testtraining mocht gaan doen bij het grote RSC Anderlecht. Het was voor mij een grote eer om als jonge doelman van een tweedeklasser toch de erkenning te krijgen om te mogen testen bij de grote jongens. Jammer genoeg werd ik niet toegelaten om het jaar nadien voor Anderlecht te spelen.
De afsluiter
Op naar de U13 bij OHL dan maar! Een jaar met opnieuw heel grote veranderingen. Dit was een heel bewogen jaar voor heel wat jongens van de 2003-lichting. Dit is het jaar dat je van 8v8 naar 11v11 gaat. Je komt dus ineens in een zee van ruimte terecht op een groot veld, en dat is voor velen toch wel een enorme aanpassing. Als doelman kom je ook in een enorme kooi terecht natuurlijk. Je gaat van een duiveltjesdoel ineens naar een groot doel, een geweldig groot verschil voor een snotneus van 12 jaar. Dit jaar werd onder leiding genomen van Zurab Amirian, die we al eens gezien hadden bij de U10. Zurab was de ideale persoon voor deze job. Een superambitieuze, voetbalbezeten en gewoon zeer goede coach die heel goed was in het aanpakken van en een verhaal overbrengen aan een groep. Zurab heeft heel veel jongens dat jaar geholpen in belangrijke ontwikkelingen van het 11v11-voetbal, wat ons op latere leeftijd enorm heeft geholpen.
Niet enkel de grote verandering van het veld was dat jaar een enorme aanpassing, maar onze lichting ging ook van de lagere school naar het middelbaar in september. Voor veel jongens waarbij hun studies heel belangrijk waren, was dit een heel zware periode waarbij men ineens grote pakketten aan toetsen en taken te verduren kreeg en ook nog eens elke avond op het voetbalveld moest gaan presteren. Ikzelf zat toen op Sint-Angela Tildonk en deed er de richting Communicatievaardigheden. Voor mij was het ook zeker een aanpassing om na de trainingen nog de motivatie te vinden om aan mijn taken te beginnen en mijn toetsen te leren. Al bij al ben ik dat jaar redelijk goed doorgekomen, zonder problemen om naar het tweede jaar te gaan.
Een geweldige ervaring dat seizoen was het Euro miniementoernooi in Bierbeek. Als Leuvense club waren wij direct gekwalificeerd voor het hoofdtoernooi in Bierbeek, prachtig voor twaalfjarige jongens om aan zo’n geweldig toernooi te kunnen deelnemen. We namen het daar op tegen ploegen zoals Manchester City, Frankfurt, Twente en Galatasaray.
De eerste ploeg van OHL had zich intussen terug opgewerkt naar de hoogste klasse in het Belgisch voetbal en startte als promovendus aan dat seizoen. Dit betekende dat wij met de jeugdopleiding ook opnieuw mochten strijden tegen de ploegen uit eerste klasse. In het eerste jaar 11v11 was dat niet meteen een cadeau als keeper. Ik heb mij dat seizoen veel moeten omdraaien in wedstrijden waarbij er jongens rondliepen die veel groter en sterker waren dan onze jongens, wat heel moeilijke wedstrijden met zich meebracht. Al brengt dat ook veel werk met zich mee om je te kunnen tonen als doelman, iets wat ik altijd met volle overtuiging en enthousiasme heb gedaan, wat mij een plekje bij de U14 van Jo Van Grunderbeeck heeft opgebracht na nieuwjaar. De laatste paar maanden werkte ik de wedstrijden bij de U14 af en kon ik proeven van wat extra fysieke aanwezigheid, wat mijn spel verder heeft geholpen.
Mijn prestaties bleven ook toen niet onopgemerkt en trokken de aandacht van KAA Gent. Scout Herman Verbrugghe had mij een bericht gestuurd via Messenger met de vraag of ik de gegevens van mijn ouders wou doorgeven. Ik heb dat besproken met mijn ouders en samen zijn we gaan luisteren naar wat ze in Gent te zeggen hadden. Ik was natuurlijk heel fier en enthousiast dat een G5-club mij wou halen, maar ook een beetje bang. Ik wou mijn vrienden niet achterlaten op school en op het voetbal, ik woonde graag thuis, wat ook veel minder mogelijk zou zijn, en natuurlijk speelde ik voor de club waar mijn hart lag. Een heel moeilijke keuze voor een jongen die maar één droom heeft: profvoetballer worden. Na het gesprek en even nadenken besliste ik uiteindelijk tijdens een L.O.-les op maandag in Sint-Angela dat ik het ging doen. De deur achter mij bij OHL ging ik dichttrekken na 4,5 jaar hard en goed werk, en ik ging op avontuur naar de grote stad Gent.
Het keepergroepje
Wat is een keeper zonder zijn keepertrainers en keepercompanen? Niets. Zo kwam ik terecht bij enkele geweldige mededoelmannen en trainers die mij enorm hebben geholpen in mijn ontwikkeling en mij beter hebben gemaakt als keeper en als mens. Vanaf de start kreeg ik keepertraining van mijn papa, die mee de stap heeft gezet van SK Kampelaar naar OHL toen ik daar naartoe vertrok. Eigenlijk heeft hij mij het meest gemaakt als doelman. De basis waar ik vandaag op teer heeft hij al gelegd vanaf mijn vijfde tot mijn dertiende jaar, en heeft hij mij gevormd in mijn jonge jaren.
Verder kreeg ik in de jeugd van OHL nog training van Gunter Magits en Dries Deboodt, die mij samen met mijn papa door de jaren heen hielpen aan mijn techniek en balgevoel om van ons allemaal kleine toppertjes te maken.