Dan maar hopen op een oproep bij de U16. Daar waren enkele leuke verplaatsingen gepland, zoals naar Dubai, waar iedereen natuurlijk bij wou zijn. Ook toen werd er een voorselectie gemaakt. Vreemd genoeg werd ik zelfs overgeslagen in de voorselectie en werden er twee à drie nieuwe keepers opgenomen die het jaar voordien niet eens op die detectietrainingen aanwezig waren. Je begint je dan natuurlijk af te vragen of je slecht bezig bent en of je iets verkeerds hebt gedaan. Ook doorheen dit jaar werd er af en toe gewisseld van doelmannen, maar werd er niet naar mij omgekeken.
De hoop ging stilaan liggen, tot ik ineens eind augustus een bericht kreeg dat ik opgeroepen werd voor de U17 Rode Duivels onder Thierry Siquet voor een oefentoernooi in Duitsland, waar we het gingen opnemen tegen Duitsland, Italië en Israël. We waren toen met twee doelmannen: Vic Chambaere en ik. Vic mocht de eerste wedstrijd spelen tegen Duitsland. Ik mocht in de tweede wedstrijd mijn debuut maken voor de nationale ploeg tegen Israël, een wedstrijd die we met 4-1 wonnen. In de laatste wedstrijd kregen Vic en ik elk een helft om ons te bewijzen. U17 is het jaar dat je strijdt voor een ticket richting het EK. Wij moesten dat later in oktober gaan doen op het kwalificatietoernooi in Polen, waar we drie wedstrijden moesten afwerken: Polen, Noord-Macedonië en Liechtenstein werden onze tegenstanders. In aanloop naar onze eerste wedstrijd tegen Liechtenstein blesseerde Vic zich op training aan zijn buikspieren. Hij was gekozen als eerste doelman, maar was dus buiten strijd voor de kwalificatieronde. Het was dus aan mij. De eerste wedstrijd tegen Liechtenstein wonnen we makkelijk met 12-0. De wedstrijd daarna tegen Noord-Macedonië werd ook gewonnen met 3-1. Zowel wij als Polen hadden 6/6 en konden al uitkijken naar de Elite-ronde, maar de eerste plaats gaf natuurlijk een makkelijkere loting. Alles op de laatste wedstrijd dus. Daarin werd er 2-2 gelijkgespeeld tegen het thuisland Polen, wat ons op basis van doelpuntensaldo eerste maakte in de groep. Job done, op naar de Elite-ronde. Ondertussen gingen we in februari nog even op oefenstage om tactisch wat bij te werken. Daarin speelden we tegen Oekraïne en Rusland. Ik mocht de wedstrijd tegen Rusland spelen, die we wonnen met 1-0. Maar zoals iedereen weet brak er in 2020 het coronavirus uit en werd de hele wereld platgelegd. Daar ging onze kans op het behalen van een eindtoernooi. We hebben de Elite-ronde nooit kunnen aanvatten en zijn in lockdown gegaan. Zeer spijtig voor de ervaring, maar de gezondheid gaat natuurlijk voor.
Dan maar op naar de U18. Daar werd ik opnieuw eind augustus ingelicht dat ik mocht deelnemen aan een oefenstage hier in België, opnieuw onder coach Thierry. Op deze stage zouden we een week trainen in Tubize, waarna we een wedstrijd gingen afwerken tegen Charleroi, maar deze wedstrijd heeft nooit plaatsgevonden door enkele coronagevallen binnen de ploeg. Verder zijn er dat jaar ook geen evenementen meer geweest met de nationale ploeg.
Bij de U19 werd er een trainerswissel gedaan. Vanaf nu kon ik coach zeggen tegen Wesley Sonck. Opnieuw eind augustus werd ik opgeroepen voor een oefenstage in Portugal, waar we het opnamen tegen Portugal en Tsjechië. In de match tegen Tsjechië kreeg ik 45 minuten de kans om mij te tonen aan Wesley. Dat was blijkbaar niet voldoende, want de volgende keer werd ik niet meer meegenomen. Bij de stage daarna, opnieuw een kwalificatietoernooi, werd ik echter wel teruggevonden om mee naar Luxemburg te gaan en het daar op te nemen tegen Luxemburg, Azerbeidzjan en Spanje. Ik werd meegenomen als derde doelman. Ook hier werden de eerste twee wedstrijden tegen Luxemburg en Azerbeidzjan winnend afgesloten. We kwamen dus in dezelfde situatie terecht als voorheen: zowel Spanje als wij hadden 6/6, maar wij hadden opnieuw een beter doelsaldo. In de laatste wedstrijd scoorden we in de laatste minuut de 2-2, waardoor we opnieuw als groepswinnaar naar de Elite-ronde konden trekken. Daar stonden Finland, Italië en Duitsland op ons te wachten. Alleen de winnaar ging door naar het eindtoernooi. Vic blesseerde zich opnieuw en kon niet mee naar de Elite-ronde. Keo Boets kreeg zijn kans en ik mocht mee als tweede doelman. De eerste wedstrijd wonnen we tegen Finland met 3-1. Daarna speelden we tegen Duitsland, het zag er lang niet goed uit, tot we bij de laatste corner toch nog de 2-2 uit de brand konden slepen. Winst in de laatste wedstrijd zou ons naar het EK brengen. Jammer genoeg verloren we die wedstrijd met 0-2 tegen een sterk Italië, dat later ook het EK won en zelfs de WK-finale speelde. Voor mij zaten de nationale jeugdreeksen erop. Hierna kwam de belofteploeg, maar daar moest ik opboksen met doelmannen van verschillende leeftijden en supergoede en grote talenten. Ik heb toch drie jaar kunnen genieten van het meegaan met deze groep en een paar leuke verplaatsingen meegemaakt, waar ik heel fier op ben.
